این داستان یک وبسایت نیست. داستان مسیری است که از علاقه به زبان انگلیسی شروع شد و در نهایت به ساختن OpenEnglish رسید؛ جایی برای اینکه آدمها بتوانند بدون ترس انگلیسی صحبت کنند.
OpenEnglish از یک ایده بزرگ و سرمایه زیاد شروع نشد. از یک مشکل ساده شروع شد: پیدا کردن آدمهایی که بتوان با آنها واقعاً انگلیسی صحبت کرد.
پدر و مادرم من را در کانون زبان ایران ثبتنام کردند. آن روزها اصلاً نمیدانستم انگلیسی چه دنیایی دارد، اما از همان جلسههای اول چیزی درونم بیدار شد. انگار این زبان برایم ساخته شده بود.
کرونا آمد و کلاسهای حضوری تعطیل شد. حدود دو سال از فضای رسمی آموزش دور شدم، اما در خانه نشستم و فیلمهای انگلیسی دیدم، سریالها را بدون زیرنویس دنبال کردم، کتاب خواندم و با آهنگهای انگلیسی زندگی کردم. بدون اینکه متوجه باشم، مهارتم چندین برابر شد.
مشاور کانون از من پرسید: «میخواهی تعیین سطح بدهی یا همان سطح قبلی را ادامه بدهی؟» من همان سطح قبلی را انتخاب کردم؛ سطحی که دو سال قبل به زحمت با نمره ۸۱ پاس کرده بودم. اما در Race 2 آزمونها را ۱۰۰ زدم و در Race 3 و 4 هم همین اتفاق افتاد. معلمم، خانم هستی اسلامی، نقش بزرگی در این مسیر داشت و به من پیشنهاد کرد تعیین سطح بدهم.
تعیین سطح دادم و در سطح Pre-Intermediate قرار گرفتم. انتظار داشتم سطح بالاتری داشته باشم، اما سیستم اینطور تشخیص داد. ۹ ترم تا مدرک اصلی باقی مانده بود و من از روش تدریس و طولانی شدن ترمها خسته شده بودم. تصمیم گرفتم مسیر آموزشیام را تغییر بدهم.
در سفیر گفتمان تعیین سطح دادم و مستقیم وارد 601 (Advanced) شدم. یک سال بعد مدرک آموزشگاه را گرفتم و دوره TTC (Teacher Training Course) را نیز در سفیر به پایان رساندم. چون ۱۶ ساله بودم، امکان تدریس رسمی تا ۱۸ سالگی برایم وجود نداشت؛ اما این پایان مسیر نبود.
با کمک دوستانی که پیدا کرده بودم، چند کلاس غیررسمی و خصوصی برگزار کردم. اما همیشه یک مشکل باقی بود: پیدا کردن یک فضای رایگان و واقعی برای تمرین مکالمه انگلیسی. بسیاری از گزینهها پولی بودند یا بیشتر روی گرامر تمرکز داشتند. من میخواستم با آدمهای واقعی صحبت کنم.
۱۷ ساله بودم که به این نتیجه رسیدم: اگر هیچکس نمیسازد، خودم میسازم. یک شب پاییزی، در اتاق کوچکم، OpenEnglish را راه انداختم. ابتدا فقط یک گروه تلگرامی ساده با سه نفر بود. اما همان جلسه اول، با تمام اشتباهها و خندهها، به من نشان داد که این مسیر ارزش ادامه دادن دارد. کمکم افراد بیشتری آمدند و ایده OpenEnglish شکل جدیتری گرفت.
امروز OpenEnglish فقط یک گروه ساده نیست. این پروژه شامل ابزارهای مختلف یادگیری، مسیرهای آموزشی، تعیین سطح، کلاسهای زنده، انجمن و منابع رایگان است. هدف اصلی همچنان همان چیزی است که از ابتدا بود: ایجاد فرصت بیشتر برای تمرین واقعی زبان انگلیسی و کمک به زبانآموزانی که میخواهند واقعاً صحبت کنند.
هر تصمیمی که میگیریم باید در نهایت برای زبانآموز مفید باشد. جامعه OpenEnglish بخش اصلی این پروژه است.
یادگیری زبان فقط حفظ کردن گرامر و لغت نیست. هدف این است که زبانآموز بتواند از چیزی که یاد گرفته استفاده کند.
ایده اصلی OpenEnglish این است که محدودیت مالی نباید مانع تمرین و پیشرفت یک زبانآموز شود.
این پروژه از یک ایده کوچک شروع شد، اما ادامه آن به آدمهایی بستگی دارد که میخواهند انگلیسی را واقعاً زندگی کنند، نه فقط دربارهاش مطالعه کنند.
پیوستن به OpenEnglish